ျပန္လမ္းမရွိတ့ဲ အိမ္အိုၾကီး

{{ စဆုံး}}

ေဝမာရယ္ ''''' သမီးေလး
အဘ ခရီးသြားစရာရွိတယ္ကြယ္ ့ ။
အိမ္မွာလာေစာင့္ေပးပါ သမီးေလးရယ္ေနွာ္။
ဟုတ္က့ဲပါ အဘ ;;အဘရယ္ သမီးသူငယ္ခ်င္းေတြ
ေခၚျပီးေနခ့ဲလိုက္မယ္ေနွာ္ ။ ရတယ္မလားဟင္
အဘ ရပါတယ္သမီးေလးရယ္။
သမၤီးအဆင္ေျပသလိုသာေနပါ။ အဘစိတ္ခ်မယ္ေနွာ္
သမီးေဝမာ ဟုတ္က့ဲ ပါ အဘရဲ ့ ။
ေဝမာက္ုိ အိမ္ေစာင့္ထားခ့ဲျပီး
ဦးဘျမမွာ ခရီးဆက္ေလသည္။
ဦးဘျမမွာ
စုန္းသရဲေတြကို နိုင္နင္းတ့ဲ
ဆရာတစ္ဦးပင္ျဖစ္ေပသည္။
ဦးဘျမ သြားရာခရီးက ေဝးလြန္၍
ဗိုက္လဲအရမ္းဆာေနသျဖင့္
ဦးဘျမနွင့္မလွမ္းမကမ္းတြင္ရွိေသာ
ထမင္းဆိုင္ရွိရာဝင္ထိုင္လိုက္ေလသည္။
ဦးဘျမမွာ ဆိုင္ထဲရွိ
စာပြဲထိုးေကာင္ေလးကိုလွမ္းမွာေလသည္
ေကာင္ေလး
ဗ်ာ"" အဘ ဘာယူမလဲအကုန္ရပါတယ္အဘ
ေအးကြာဒါဆိုလဲ
အဘကို ထမင္းေျကာ္ပဲ တစ္ပြဲေပးပါ
ဟုတ္အဘ
စာပြဲထိုးေကာင္ေလးက
ဦးျမအတြက္ ထမင္းေျကာ္ တပြဲ ခ်ေပးျပီး
ျပန္သြားေလေတာ့သည္။
ထိုအခ်ိန္တြင္ အသက္ျကီး၂ ခပ္ေခ်ာ၂
အရြယ္တင္၂ မိန္းမတေယာက္
ဦးျမေရွ ့တြင္ရပ္လိုက္ျပီး
ဦးျမထံတြင္ခြင့္ေတာင္းေလသည္။
က်မ "" ထိုင္ပါရေစရွင့္
ေအာ္းးးးးေအးး ထိုင္ပါဗ်ာ
ဦးျမေျပာလိုက္ေလသည္။
ခပ္ေခ်ာေခ်ာ မိန္းမျကီးအမည္မွာ
မလွ ပင္ျဖစ္ေပသည္
မလွမွ ဦးျမအား ေမာင္ျကီး စိတ္မရွိပါနွင့္ရွင္
ေမာင္ျကီးစားေနတ့ဲ
ထမင္းေျကာ္ တြက္ က်မ ရွင္းလိုက္ပါျပီ
ဟာ မဟုတ္တာ က်ဳပ္ဘာသာ ရွင္းပါ့မယ္
အားမနာပါနင့္ေမာင္ျကီးရယ္
က်မက ေစတနာသန္ ့သန္ ့နွင့္ပါ။
ေက်းဇူးပါဗ်ာ
ရပါတယ္။
အို ဒါနဲ ့ ဒီကညီမက
က်မနာမည္မလွပါ
က်မ အေမေနမေကာင္းလို ့ေဆးဆရာလာရွာတာပါ။
ဒါနဲ ့ေမာင္ျကီးကေရာ
ဘယ္ရြာကလဲ
က်ဳပ္ကေတာင္စြန္းရြာကပါ
နာမည္က ဦးျမပါ
ေဆးဆရာေပါ့ဗ်ာ
ေမာင္ျကီးကေဆးဆရာဆိုေတာ့
အတိုပဲ မလွက္ို ကူညီပါေမာင္ျကီးရယ္။
အင္းေလ
က်ဳပ္ကူညီပါ့မယ္
ဒါေပမ့ဲ
ခုေတာ့မအားေသးဘူးဗ်။
ေနွာက္နစ္ရက္ေလာက္ဆိုေတာ့
အားပါတယ္။
ရပါတယ္ေမာင္ျကီးရယ္ ။
ခုလိုကူညီမယ္ေျပာတာပဲ
ေက်းဇုူးျကီးမားလွပါျပီ။
ဒါဆို မလွ ေနွာက္နစ္ရက္ျကာ ဒီဆိုင္မွာပဲလာေခၚမယ္ေလ
အင္းရတယ္။
နွစ္ေယာက္သားနုပ္ဆက္ျပီး
ျပန္ျကေလေတာ့သည္။

[ အပိုင္း ၂ ]

နွစ္ရက္ျကာေသာ္
သမီးေဝမာရယ္
အဘျပန္လာျပီ သမီးေလး
ရွင္းးးး အဘ ဟုတ္က့ဲ
ေရာ့ အဘ ဒီမွာ ေရေအးေလး
ေသာက္လိုက္ပါအုံး
ေအာ္ ေအး
သမီးေဝမာ
ေျပာရအုံးမယ္
အဘခရီးဆက္ရအုံးမယ္သမီး
ဟင္အဘကလဲ
ခုပဲျပန္လာတာ မနားေတာ့ဘူးလား
မနားရပါဘူူ း သမီးရယ္
ဒီတခါ သြားမွာက ခရီးေဝးတယ္သမီး
အဘ နွစ္ပတ္ေလာက္ေတာ့ျကာမယ္ထင္တာပဲ
ဟုတ္က့ဲပါ အဘရဲ ့
လမ္းခရီးဂရုစိုက္ပါအဘေနွာ္
ေအးပါသမီးရယ္
အဘကိုမပူပါနင့္
သမီးေလးသာအစစအရာရာ
ဂရုစိုက္ေနပါ
ဟုတ္က့ဲအဘေျပာဆိုရင္း
ဦးျမ ခရီးထြက္ေလသည္
ေဝမာ မွာ သီတာ နွင္ ငလင္း ဆိုတ့ဲ
ငယ္သူငယ္ခ်င္းေတြနင့္အတူ
အိမ္ေစာင့္ေနခ့ဲတာေပါ့
ငလင္း မွာေယာက်ၤားေလးျဖစ္ျပီး
အရမ္းေျကာက္တတ္ပါတယ္။
ေဝမာကေတာ ့သတိၲခ့ဲေပါ့။
သိီတာကလဲဘာဆိုဘာမွမေျကာက္တတ္ပါ။
ငလင္းက ဦးျမရဲ ့ စုန္းသရဲ စာအုပ္ေတြယူဖတ္ျပီး
ေျကာက္ေနပါေလေရာ
ညလဲေတာ္ေတာ္နက္ေနျပီမို ့
ေဝမာကေျပာတယ္ သီတာနင့္ ငလင္း နင္တို ့
ခရီးမသြားခ်င္ျကဘူးလားေဟ
သြားခ်င္တာေပါ့ ဟ
ဒါဆို ငါတို ့မနက္ျဖန္
ခရီးသြားမယ္ အိပ္ရေအာင္ အိပ္ေတာ့ငလင္း
ဟုေဝမာေျပာလိုက္ေလသည္။
သုံးေယာက္သားေပ်ာ္ရႊင္စြာ
အိပ္ေမာက်ေနခ်ိန္တြင္ ငလင္းမွာ
ထေအာ္ပါေရာ မလားနင့္ စုန္းမ မလာနင့္မလာနင့္
ကြ်န္ေတာ္ေျကာက္လို ့ပါ။
ေဟ့ငလင္းနင္ဘာျဖစ္တာလဲ
ငလင္း ငလင္း သတိထားပါေဟ
ဘာမွလဲမရွိပဲနင့္
နင္ အဘစာအုပ္ေတြယူဖတ္တာမလား
ငါေျပာတာပဲမဖတ္ပါနင့္လို ့
ခုေတာ့ေျကာက္ေနျပီမလား
ဟုေဝမာက ဆရာျကီးေလသံနင့္ေျပာလိုက္ရာ
ငလင္းမွာ ဘာမွျပန္ေျပာပဲ
ျငိမ္သက္ေနေလေတာ့သည္
ျပန္အိပ္ေတာ့ မနက္လဲခရီးသြားရအုံးမယ္
သုံးေယာက္သားျပန္အိပ္ေလေတာ့သည္ ။

[ အပိုင္း ၃ ]
ဦးျမမွာလဲ မလွေခၚေဆာင္ရာ
ေနွာက္ကိုလိုက္ေလေတာ့သည္
ခရီးကအလြန္ေဝးေသာ့ေျကာင္ ့
မလွရယ္ ခရီးကေတာ္ေတာ္ေဝးတာပဲဟ
ဟုတ္တယ္ေမာင္ျကီးရယ္
ခဏေလးဆို ေရာက္ေတာ့မွာ
ေအးေအး ငါလဲ နားခ်င္လွျပီးမလွရယ္
ထို အခ်ိန္တြင္ ဦးျမရဲ ့ပခုံးေပၚသို ့
ျပန္းးးခန့ဲ ့ ရိုက္ပုတ္သံ
ဦးျမေနွာက္လွည့္ျကည့္လိုက္ရာ
မလွျပံဳးျပေလသည္
ေမာင္ျကီးေတြ ့လား မလွတို ့အိမ္ေလဟုဆိုကာ
ဦးျမမွာ အဆန္းတက်ယ္ ေတြ ့ျမင္လိုက္ရသည္
လူသူမရွိတ့ဲေတာနက္ျကီးမွာ
လွပေနတ့ဲ အိမ္ျကီးတစ္လုံး
ေနခ်င္စရာအရမ္းေကာင္းလွပါသည္္
အိမ္ထဲဝင္ပါ
ျကြပါေမာင္ျကီး
ဒီမွာထိုင္ပါ။
မလွမွာ စာပြဲေပၚမွာတင္ထားသည့္
အစားအစာမွ အစုံပင္
ဦးျမမွာ ခရီးပန္းျပီးအဆာလြန္ေနသူျဖစ္ျပီး
အားပါးတရစားေလေတာ့သည္။
စားလို ့အျပီး ေရတခြက္ ေမာ့လိုက္သည္နင့္
မလွမွာ
ပုံမွန္မဟုတ္ေတာ့ပဲ
ဟက္ဟက္ ပက္ပက္ ရၤီေလေတာ့သည္
ဟားးးးးးဟားးးးဟားး
ဟားးးဟားးးး
ဟားးး
ဦးျမ ဒၤီတခါ စုန္းသရဲ နိုင္တ့ဲဆရာဟာ
အလြန္တရာညတ္ျဖင္းသြားပါသည္။
မလွဟာ တကယ္ကို ပညာျကီးေနျပီးသား
ဆယ္နွစ္ျကိုူးပိုင္ စုန္းသရဲ တေယာက္ပါ။
ဘယ္လိုမွဦးျမမွာမလွကို စုန္းမွန္းမသိနိင္ေအာင္ေခၚေဆာင္ခ့ဲသည္မွာ
မလွအရမ္းေတာ္လွေပသည္။
ေမာင္ျကီးရွင္စားထားတာေတြ
ျပန္ျကည့္လိုက္ပါအုံး
ဟားးဟားးဟားးးးဆိုျပီး
ရီျပန္သည္။
တကယ္ေတာ့
ဦးျမစားလိုက္ရတာေတြက
လူသားေတြပါ
ဆံပင္ ကိုထမင္းလုပ္ ဟင္းကို နီရဲေနတ့ဲေသြးေတြနင့္
လူသားကိုလုပ္ ေသြးေတြကိုေရ လုပ္
ဦးျမကို မလွရက္စက္စြာ တိုက္ေကြ်းခ့ဲေလ၏
ဦးျမမွာ မေကာင္းတ့ဲအစားအေသာက္ေတြစားမိျပီး
မလွရဲ ့စုန္း အပင္းေတြ ဗိုက္ထဲေရာက္ေနျပီမို ့
မလွတေယာက္ကလြဲရင္ ့
ဘယ္သူနင့္မွစကားမေျပာနိင္ေတာ့ေခ်

((ဇာတ္သိမ္းပိုင္း))

ေဝမာရယ္ သိီတာရယ္ ငလင္းရယ္ ကေတာ့
သာယာေပ်ာ္ရႊင္စရာေကာင္းေသာ
ေတာနက္ျကီးမွာ
ျကည္နဴးေနျကတာေပါ့
ေဝမာ ကငလင္း ဟို သစ္ပင္ေပၚက
ပန္းပြင့္ေလး ခူးေပးပါလားဟင္
ငါလိုခ်င္လို ့ပါ ဟ
ဟာ ေဝမာရယ္ ေအာက္မွာပန္းေတြ
ဒီေလာက္အမ်ားျကီးရွိတာခူးေပ႔ါ့ ဟ
သစ္ပင္ကအျမင့္ျကိိီးဟ
ငါမတက္ရဲ ဘူး
သီတာကလဲေထာက္ခံပါတယ္
ဟုတ္ပါ့ ေဝမာရင္ နင္ကလဲ
သစ္ပင္ေပၚေတာ့မတက္ခိုင္းပါနင့္ဟာ
ဒီေအာက္ကပန္းေတြပဲခူးရေအာင္ေနာ္
သူငယ္ခ်င္းေနာ္ဟုေခ်ာ့ေမာ့က ာ
ေဝမာမွာေက်နပ္ေလေတာ့သည္
ငလင္း က သီတာငါ ဟိုနားမွာ ေရသြားျကည့္မယ္
ခဏေစာင့္ေနာ္
ေအး ဟသြားေလ
ငါေလးေရခ်ိဳးခ်င္လွျပီ
အျမန္ျပန္လာေနာ္ ငလင္း
ေအးပါဟ
ဒီလိုနင့္ သီတာနင့္ေဝမာ ဟာ
ငလင္းအလာကိုေစာင့္ေနေတာ့ေလသည္
သီတာရယ္
ငလင္းက မလာေတာ့ပါလားဟ
သြားျကည့္ရေအာင္ ျကာေနျပီဟာ
ေအးဟာ ဒါဆိုလဲသြားရွာမယ္
ငလင္းရယ္ းးးးးးး
ငလင္းးးးး
ဘယ္မွာလဲဟ
ျပန္ထူးပါလား ငလင္းရာ
ငလင္းးးးးးရယ္ းးးး
ငလင္းးးးး
သီတာနင့္ ေဝမွာ ေအာ္ေခၚသံမွာ
ေတာတခုလုံး ေျဗာင္းဆန္သြားသည္
တကယ္ေတာ ဒီေတာနက္္ျကီးဟာ
မလွရဲ ့ပိုင္နက္ပါ မလွမွာေတာနက္ျကီးတခုလုံး
ဆူညံသံေျကာင့္
မလွရဲ ့တပည့္ေတြျဖစ္တ့ဲ သရဲ ေတြကို
ေစလြတ္လ္ုိက္ေလသည္ ထူးဆန္းစြာ ္
ေဝမာနင့္သီတာေရွ ့တြင္ ထိုင္ေနေသာ
လူငယ္တဦးမွ စကားတခြန္းေျပာလိုက္ေလသည္
နင္တို ့ျပန္ျကပါေတာ့ ဒီေတာနက္ျကီးက
နင္တို ့အတြက္ အလြန္တရာေျကာက္ဖို ့ေကာင္းတယ္
ဒီခ်ိန္မွာပင္ ညကလဲနက္ေနျပီဆိုေတာ ့
မလွရဲ ့တပည္ ့ေတြကလဲလာေနျပီ
ဝူးးးးးးဝူးးးး
ဟိုးးးးးးးးးးးဟိုးးးးး
ဟားးးဟားးးးးးး
သီတာနင့္ေဝမာေရွ ့တြင္ထိုင္ေနေသာလူငယ္မွာ
တရားသမားပင္ျဖစ္သည္
သူနာမည္မွာ ရန္ နိင္ ပင္ျဖစ္သည္
ရန္နိင္ မွာ ဘယ္လို မွ မလွရဲ ့တပည့္ေတြကို
မနိင္ပါ မလွရဲ ့လက္ထဲကိုပင္ ေဝမာ သိီတာ အပါအဝင္
ရန္နိင္ပါ ပါသြားေလေတာ့သည္
အိမ္ျကီးထဲေရာက္သြားသည္နင့္
ေျကာက္စရာေကာင္းသည္ ့လူေတြကအမ်ားျကီးပါ
မေသမရွင္ျဖစ္ေနတ့ဲ လူေတြက ပိုမ်ားျပာလွပါသည္
ေဘဖက္ေတာင့္ တေနရာတြင္ အဖို းအို တေယာက္ရွိေနပါသည္ အဖိုးအိုပုုံစံမွာ
သံကြင္းျကီးနင့္ခ်ဥ္ေနာင္ထားျပီး
ညစ္ပတ္စုပ္ျပတ္ေနသည့္ပုံစံ
အဖိုးအိုေဘးနားတြင္ သိီတာနင့္ေဝမာ
သူငယ္ခ်င္းငလင္းပါ။
ဟ္ု မွာငလင္း ေဝမာကေျပာလိုက္ရာ
သီတာမွာအေျပးအလႊား ငလင္း ရယ္
ဘယ္လိုျဖစ္ရတာလဲဟင္
ေဘးနားကအဖိုးအို က
ေဝမာကို သိေနသလိုပင္
စိုက္ျကည့္ေနေလသည္
ေဝမာက အဖို းအို ကို ရုပ္ပ်က္ေနေသာေျကာင္ ့
ဘယ္သူဆိုတာမသိနိင္ပါ။
စကားမေျပာန္င္ေသာ
အဖိုးအိုမွာေဝမာကို
ျကမ္းျပင္ေပၚတြင္ စာေရးျပေလသည္
သမီး ေဝမာ အဘ ဦးျမပါ
အဘတို ့သမီးတို ့ ကံဆိုးရွာပါျပီ
ဘယ္လို မွရုန္းထြက္မရနိင္ေတာ့ဘူးသမီးေလး
တခုေတာ့ရွိတယ္
မနက္ျဖန္လျပည့္ညဆို
စုန္းမေတြက သူတို ့အသက္ ကို ထဘီထဲထည့္ျပီးထား
တတ္ျကတယ္တ့ဲ
အ့ဲဒါကို သမီးတို ့ရေအာင္ရွာရမယ္
မလွက လျပည့္ညတိုင္းအဘဆၤီကိုလာတာေလ
သမီးေတာ့ ထဘီအျမန္ရွာျပီး12:00 တိတိမွာမီးရိူဳ ့ ့ရမွာေနွာ္
ဟုဦးျမစာေရးျပေလသည္
ဟုတ္က့ဲအဘဟု ေဝမာေျပာလိုက္ရာ
ေဝမာအပါအဝင္
ရန္နိင္ သီတာ ငလင္း တို ့မွာ
စုန္းမရဲ ့ထဘီကို စရွာပါေလေရာ
မလွမွာ သူ ့ေယာက်ၤားျဖစ္ေနျပီးသား
ဦးျမဆီက္ုိ လျပည့္ညတ္ုင္း လာေနျကမို ့
ထုံးစံအတိုင္းလာပါေတာ့တယ္
ဦးျမမွာ ခါတိုင္းနင့္မတူ
တမူထူးျခားကာ မလွခိုင္းသမွ်
ေျပာသမ်ွ နာခံေလေတာ့သည္။
မလွမွာဦးျမကိုအရမ္းခ်စ္ေနေသာေျကာင့္
ယုံျကည့္ေနပါေတာ့သည္ ့
ဦးျမက မလွနင့္ဆိုစကားေျပာလို ့ရသျဖင္ ့
မလွ ငါ့ကိုျကိုးျဖဳတ္ေပးပါလားဟုေတာင္းဆိုကာ
မလွမွာအသာတျကည္ ျဖဳတ္ေပးလိုက္ေလသည္
12:00 လဲထို းေတာ့မွာမို ့
မလွကို ဦးျမက မလွနင္ နင့္ငါ ဒီဘဝကေန
ဟိုးအေဝးျကီးကိုထြက္သြားျကမယ္ဟုေျပာကာ
မလွမွာေခါင္းညိတ္ျပရင္းေပ်ာ္ေနရွာ၏
မလွ ဒီျကိုးကို 12:00 တိတိမွာ ငါတို ့့ ့
ေလပင္းမွာဆြဲထားမွ
ဒီဘဝရဲ ့အျပင္ဘက္ကိုေရာက္မည္ဟု
ဦးျမ ေျပာရာ မလွမွာ တကယ္ပင္
ယုံျကည္ေနပါသည္ ။
သီတာ ေဝမာ
ရန္နိ္င္ ိ ငလင္းမွာ
မလွရဲ ့အသက္ကို မီးရိူဳ ့ေလေတာ့သည္
ဦးဘေရွ ့တြင္ ပရိတ္ျကိုးဆြဲ ျပီးထိုင္ေနေသာ
မလွမွာ အားးးးးပူ တယ္
ပူတယ္ က်မကိုကယ္ပါ ကူပါ က်မကိုလႊပ္ေပးပါဟု
ေအာ္ျမည္ကာ
မလွေပ်ာက္ကြယ္သြားပါေလေရာ
မလွေပ်ာက္ကြယ္သြားေပမ့ဲ
မလွရဲ ့က်ိန္စာက မေပ်ာက္နိင္ေပ
မလွ က်ိန္ခဲ့ သည္ မွာ
ဒီအိမ္ျကီးထဲဝင္ေရာက္ေနသူေတြအကုန္လုံး
ဘယ္သူတဦးတေယာက္မွ
ျပန္ထြက္မရပါေစနွင့္။

ျပီးပါျပီ
written by - Cherry Sue PoemLover
Credit - စိတ္ေျခာက္ျခားဖြယ္ ပရေလာကနယ္​

​ေအာင္​ကိုလတ္​(နည္​းပညာမွ်​ေဝျခင္​း)